Ka libra që lexohen si dëshmi dhe libra që lexohen si program. Vargjet e lira janë të dyja njëkohësisht, dhe kjo është arsyeja pse rikthehemi tek to sa herë që gjuha shqipe duket se ka harruar të shohë.
Migjeni nuk e shpiku mjerimin si temë. Ajo që solli ishte një gramatikë: një mënyrë për ta vënë mjerimin në kallëzues, jo në mbiemër. Te ai, varfëria nuk është një gjendje që përshkruhet, por një veprim që ndodh, që përsëritet, që i bëhet dikujt.
Vargu që refuzon të këndojë
Rima, në traditën që trashëgoi, ishte premtim harmonie. Duke e braktisur, Migjeni nuk po bënte vetëm një zgjedhje formale. Po thoshte se bota që përshkruante nuk e meritonte ende atë premtim.
Liria e vargut këtu nuk është zbukurim modern; është një akt mosbindjeje.
Botimi i ri i URA-s e rikthen librin në formën e tij të plotë, me shënime që ndihmojnë lexuesin e sotëm pa e zbutur tehun e tekstit. Është një libër i vogël që mban një peshë të madhe, dhe që duhet lexuar me zë.